Na Hokitika is het weer tijd voor een heel ander stukje natuur in Nieuw Zeeland. Langs de westkust rijden we omhoog naar de plaats Punakaiki. Hier liggen op loopafstand van de weg de bijzondere pancake rocks: stroken kalksteen met dunnere stroken leisteen ertussen; jarenlang uitgesleten. Onbewust hadden we een goed moment gekozen, want het tij was hoog, waardoor we soms een verfrissende douche kregen van omhoog spuitend water tussen de rotsen!
De pancake rocks waren slechts een mooie tussenstop, want we zijn op weg naar het (bijna) uiterste noorden van het Zuidereiland: National Park Abel Tasman. In totaal duurt de rit zo’n 6 uur, maar het einddoel zou de beloning zijn: schitterend weer, de mooiste stranden, kraakhelder water met zeehonden en dolfijnen en daar kunnen we dan heel mooi kanoën. (Die Abel was overigens een Nederlandse ontdekkingsreiziger.)
Bij aankomst in het noorden kwamen we er helaas achter dat het weerbericht voor de komende 4 dagen alleen maar regen, regen, regen was… Een dagje regen was nog wel te overbruggen geweest, maar 4 dagen is te veel. De auto is onze enige schuilplaats op de camping, en dat wordt al snel een beetje muf als je een middagje in de auto gaat zitten. We zijn uiteindelijk dus maar één avondje in de buurt van Abel Tasman geweest en meteen de volgende ochtend doorgereden. Toch nog behoorlijk wat mooie plekjes gezien onderweg… 😀
